ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

 

«νθρωπός τις ποίησε δεπνον μέγα...»

Θά ξετάσουμε τήν σημερινή εαγγελικη διήγηση σάν πρόσκληση το Θεο στό δεπνο τς ρχομένης Βασιλείας το Θεο. Θεός «πάντας θέλει σωθναι καί ες πίγνωσιν ληθείας λθεν», δέν εναι πρωσοπολήπτης, οτε πόκειται διος σέ κάποια ναγκαιότητα. λη Δημιουργία γινε ξ γάπης καί χι ξ νάγκης, πό τό περίσσευμα τς θείας γάπης. Στόν νθρωπο, πού σώζεται δωρεάν, πομένει συνέργιά του, ποδοχή τς δωρες. Πολλές φορές ονθρωποι γιά λόγους πού θά ξηγήσουμε παρακάτω δρον ναντίον το συμφέροντος τς ψυχς των.

Συνήθως ο σημερινοί νθρωποι βάζουν σέ δεύτερη μοίρα τήν σχέση τους μέ τόν Θεό. Στόν κατάλογο προτεραιοτήτων Θεός χει χαμηλή θέση. Προηγονται μέριμνα γιά τά λικά γαθα, ργασία, τά νθρώπινα πρόσωπα. άν προσέξει κανείς τό δωμάτιο νός συγχρόνου φήβου θά δετι κυριαρχον τά πόστερς μέ τά σύγχρονα εδωλα καί σέ κάποια γωνία σως  πάρχει κάποιο μικρό εκόνισμα. Ατό εναι ντανάκλαση το δωματίου τς ψυχς. 

μικρή θέση πού χει Θεός στήν ψυχή ρισμένων νθρώπων γίνεται φορμή νά ρνηθον τήν πρόσκλησή του νά μετάσχουν στήν βασιλέια του. πρώτη κατηγορία ρνητν εναι οποταγμένοι στήν λατρεία τν κτισμάτων. Μέ τό προπατορικό μάρτημα διεσπάσθη σχέση τονθρώπου μέ τήν κτίση. ντί νθρωπος νά νάγεται στήν φυσική θεωρία καί νά διακρίνει στά κτίσματα τόν κτίστη, θελοτυφλε καί γίνεται δολος τους. νθρωπος σάν κορωνίδα τς κτίσης, χει ντολή νά κατακυριεύει τήν γ προκειμένου νά τραφε νά δημιουργήσει πολιτισμό, φ’σον Θεός θέλει τόν νθρωπο συνδημιουργό. ναγνωρίζει λα τά γαθά σάν προερχόμενα πό τόν Θεό καί το τά ντιπροσφέρει στήν θεία Εχαριστία: «τά σά κ τν σν σοί προσφέρομεν». λικός κόσμος δέν εναι περιφρονητέος πως πολλοί αρετικοί  κόμη μερικοί ρχαοι λληνες φιλόσοφοι νόμιζαν. φόσον λικός κόσμος καί τό σμα μας γιναν πό τόν Θεό κι χουν τήν σημασία τους. λλωστε μέ λικά μέσα, ρτο καί ονο, τελομε τήν θεία Λειτουργία, μέ νερό γίνεται Μέγας γιασμός, με τό λάδι τό εχέλαιο. μως, δέν πρέπει μέριμνα τν λικν(«γρόν γόρασα») νά μς πομακρύνει πό τόν Θεό καί τήν λατρεία, οτε νά λατρεύουμε τά ργα τν χεριν μας πως γίνεται σήμερα πό τούς φανατικούς τν τεχνολογικν μέσων.

Δεύτερη κατηγορία ρνητν εναι ονθρωποι πού μέ τήν δικαιολογία τς ργασίας δέν προσέρχονται στήν λατρεία, θεωρον τόν Θεό δευτερεον καθκον: «ζεύγη βον γόρασα πέντε καί πορεύομαι δοκιμάσαι ατά». Εναι οποκείμενοι στήν δουλεία τς δουλις, ατοι πού δέν ργάζονται γιά νά ζον λλά ζον γιά νά ργάζονται. Βρίσκουν στή ργασία δικαίωση. ξορίζουν τόν Θεό πό τήν ζωή τους, δέν ζον εχαριστιακά. Δέν ναγνωρίζουν τι «το Κυρίου γ καί τό πλήρωμα ατς», οτε κούουν τούς λόγους το Δαβίδ: «πίρριψον πι τόν Κύριο τήν μέριμνά σου καί ατός σέ διαθρέψει». Δέν ναγνωρίζουν τι Θεός μς φέρνει τό ψωμί στό τραπέζι καί προσποιονται τούς πολυάσχολους προκειμένου νά ποκτήσουν κάποια ξία. Καί ατοί μως μένουν κτός τς βασιλείας πειδή πιστεύουν στήν δική τους κανότητα. Φτιάχνουν να κόσμο χωρίς Θεό γιά νά προσδώσουν σημασία στήν παρξή τους. Δέν κον τόν εαγγελικό λόγο: «καί τί χεις πού δέν τό πρες πό μένα», δέν θεωρον ελογία τά χαρίσματά τους λλά προσπαθον νά τά χρησιμοποιήσουν γιά διο φελος. Δέν βγαίνουν άπό τόν μικρόκοσμό τους, δέν μπορον νά γαπήσουν. Θεός εναι κοινωνικός ς σχέση τριν προσώπων, εναι κινητικός, βγαίνει πό τόν αυτό του, γαπ, προσφέρεται. νθρωπος δημιουργε μόνος του τήν κόλασή του μέ τήν μόνωση, πού εναι γωκεντρισμός, τήν ναπηρία του νά μοιρασθε καί νά γαπήσει. ρνεται τό «καθ’μοίωσιν» θέλει δικαιολογίες γιά νά εναι ατάρκης. Τρίτη κατηγορία ρνητν τς βασιλείας εναι ο δολοι τν ασθήσεων. «Γυνακα γημαι καί διά τοτο ο δύναμαι λθεν». ελοιγημένος πό τόν Θεό γάμος εναι τίμιος καί δέν ποτελε λόγο ποχς πό τήν λατρεία καί τά μυστήρια. γάμος γιά νά εναι πηγή ζως πρέπει νά μή θεωρεται βιολογική νωση μόνο λλά νά συνδέεται μέ τόν Θεό καί τήν κκλησία. γάμος εναι τρόπος σωτηρίας καί δοξολογίας το Θεο. άν ξεκοπεπό τόν προορισμό του γίνεται πηγή δυστυχίας. άν, μως, γάμος εναι προσφορά καί διακονία στόν Θεό μς νώνει μέ τήν αωνιότητα, φόσον εναι μορφή τς ν Χριστ ζως. Τότε γάμος λευθερώνει πό τήν ποδούλωση καί τό γκλωβισμό σέ να μικρόκοσμο πού μόνοι μας δημιουργομε, λλά μως εναι παραίσθηση, να κόσμο πού δέν πάρχει, τόν κόσμο χωρίς Θεό.

λα τά παραπάνω συμβαίνουν πειδή προσπαθομε νά αίσθανθομε ατάρκεις καί ατόνομοι. Τά λικά γαθά, ργασία, γάμος, τά χαρίσματά μας δέν κκλησιοποιονται λλά χωρίζονται πό τόν Θεό. μέριμνα εναι τό ντίθετο τς εχαριστίας. άν ζομε εχαριστιακά κάθε τι στή ζωή μας χει νόημα: τά γαθά, ργασία, δημιουργικότητα, σχέση μέ τούς λλους νθρώπους, γάμος. πρός τόν Θεό γάπη εναι τό βάλσαμο σέ κάθε παρξιακή γωνία τονθρώπου καί ποδοχή τς πρόσκλησής μας γιά τήν Βασιλεία το Θεο.

                                                                      

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ