«Γύναι, πολέλυσαι τς σθενείας σου...»

Καθώς προσεγγίζουμε τά Χριστούγεννα κκλησία φροντίζει νά κρονται ο πιστοί εαγγελικά ναγνώσματα πού καταδεικνύουν τήν γάπη καί φατη εσπλαχνία το Θεο. θεραπεία τς συγκύπτουσας γυναίκας μετά πό δέκα κτώ χρόνια πόνου δείχνει τι άγάπη το Κυρίου εναι περάνω το γράμματος το μωσαϊκο Νόμου. Μέ τήν νανθρώπιση το Υο καί Λόγου το Θεοφθασε ρα το νέου αἰῶνος.

σημεριννέργεια το Χρστο νά θεραπεύσει τήν συγκύπτουσα εναι μία πό τίς περιπτώσεις κενες πού Κύριος προσεκλήθη μόνο πό τήν εσπλαχνία του. παρουσία το Μεσσία σηματοδοτε τήν ναρξη το νέου αἰῶνος, που φθορά(σθένεια) καί θάνατος «ο κυριεύουν». Οναστάσεις νεκρν καί ο θεραπεες πού κανε Κύριος χουν σκοπό νά δείξουν τι ο συνέπειες τς πτώσης τν Πρωτοπλάστων ναιρονται μέ τήν διακονία του. Μέ τήν πτώση τν πρωτοπλάστων νθρωπος πέλεξε μία «θεο θέωση». ταν μία πράξη πίσω πό τήν πλάτη το Θεο, που νθρωπος δέν μεινε «ντός τν δίων ρίων». ταν μία παράβαση τς συμπαντικς εραρχίας τονιαίου σώματος Θεο καί κτίσης. νθρώπινη φύση δέν μποροσε νά δημιουργήσει προϋποθέσεις σωτηρίας. Ατό γινε «ταν λθε τό πλήρωμα το χρόνου». νανθρώπιση θά γινόταν ετε συνέβαινε πτώση στόν Παράδεισο ετε χι. ναδημιουργία ταν στό σχέδιο το Θεο, ταν κατά τόν γιο Μάξιμο «προεπινοούμενο σχέδιο» το Θεο. πτώση ταν να πεισόδιο, χι ρυθμιστικός παράγων στήν σχέση Θεο-νθρώπου. Θεός προέβλεψε πρό πάντων τν αώνων τό «χρόνοις σεσιγημένοις κεκρυμμένον μυστήριον» το Χριστο, πού κατά τόν Παλο εναι ρχαο: «τό μυστήριο τό προεγνωσμένο...». Στόν Παράδεισο δέν εχαμε τήν δυνατότητα τς θέωσης. Μέ τήν «καθ’ πόστασιν νωση» τς θείας φύσης μέ τήν νθρώπινη, νανθρώπιση δέν πανέφερε τόν νθρωπο στήν κατάσταση τοδάμ λλά το παρέσχε τήν δυνατότητα γιά τήν κατά χάριν θέωση. Χριστός, λοιπόν, εναι δημιουργός καί ναδημιουργός, ατρός τν ψυχν καί τν σωμάτων μν. Στό πρόσωπο το Χριστοξαφανίζεται διάσπαση τς νθρώπινης φύσης, ποία βρίσκει ξανά τήν νότητά της. Στό πρόσωπο το Χριστοποκαλύπτεται ληθινός νθρωπος. Τό πρότυπο το τελείου νθρώπου εναι Θεάνθρωπος, νυπόστατη λήθεια. Ο Πατέρες, συνεπς, ταυτίζουν τόν νακαινισμό τονθρώπου μέ τήν ν Χριστ ζωή. περί άνθρώπου διδασκαλία δέν μπορε νά διαφέρει πό τήν ν Χριστ διδασκαλία. ληθινή Χριστολογία μς δηγε στήν ληθινή νθρωπολογία, πειδή τι κανε Χριστός τό κανε γιά λη τήν νθρωπότητα. νσάρκωση το Θεο Λόγου προσέφερε μία νέα πραγματικότητα, τήν Καινή πραγματικότητα. χουμε τόν καινό ν Χριστνθρωπο πού χει τήν δυνατότητα τς κατά χάρη θέωσης, κάτι πού δέν μποροσε νά γίνει στό Παράδεισο. Στό πρόσωπο το Χριστο, το νέου δάμ, καταλαβαίνουμε τόν πρτο δάμ, ντιλαμβανόμαστε τίς νεπάρκειές του. Μέ τήν νάσταση το Χριστο, λοιπόν, νακαινίζεται νθρώπινη φύση γιατί λη νθρώπινη φύση ταν ποστασιασμένη στό πρόσωπο το Χριστο. Ατή νάσταση μπορε νά γίνει κάθε μέρα εφόσον θεία Λειτουργία γίνεται κάθε μέρα. νάσταση τονθρώπου εναι δυνατότητα νά μετέχει στήν αώνια ζωή: νθρωπος μπορε νά συνδοξάζεται μέ τό Θεό. Ατά πού χει Χριστός κατά φύση μες τά χουμε κατά χάρη, φόσον εμαστε συνδεδεμνοι μέ τόν Χριστό. Χριστός νακεφαλαιώνει λους τούς νθρώπους, νακαινίζει λη τήν νθρώπινη φύση.

Αύτή πραγματικότητα εκονίζεται στό σημερινό εαγγελικό νάγνωσμα. Κανείς, πλήν τς Θεοτόκου, δέν ποπτευόταν τι διδσκαλος πού θαυματούργει ταν Θεός σεσαρκωμένος. Χριστός λθε νά πάρει τό δάκρυ πό τούς φθαλμούς μας. Μέ τρυφερότητα καί διακριτικότητα διακονε τήν σθενοσα φύση μας. Θεός ποτέ δέν μς διωξε, κόμα κι ταν μς ξιζε. πίστευτη, κατά νθρωπον, ελογία γιά τό γένος μας, συνέβη. «Θεός φανερώθη ν σαρκί». Κατά τόν σαΐα: «δού πας μου, ν ρέτισα, γαπητός μου, ες ν εδόκησεν ψυχή μου∙ θήσω τό πνεμα μου π’ατόν, καί κρίσιν τος θνεσιν παγγελε∙ οκ ρίσει οδέ κραυγάσει, οδέ κούσει τις ν τας πλατείαις τήν φωνήν ατο. Κάλαμον συντετριμμένον ο κατεάξει καί λίνον τυφόμενον ο σβέσει, ως ν κβάλη ες νκος τήν κρίσιν∙ καί ν τνόματι ατο τά θνη λπιοσι».( Ματθ. 12, 18).  Χριστός εναι διος στήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη ς σαρκος καί νσαρκος Λόγος. Τόν Νόμο το Σαββάτου τόν δωσε πό φιλανθρωπία σάν εκαιρία γιά προσφορά γάπης στόν Θεό καί στόν νθρωπο. διος διεκήρυξε «τό σάββατον διά τόν νθρωπο γένετο καί οχ νθρωπος διά τό σάββατον»( Μαρκ. 2,27). τήρηση τν ντολν σάν πράξη γάπης πρός τόν Κύριο ναδεικνύει μίαν γάπη ρχοντική καί δέν δηγε σέ πράξεις μικρότητας, πως, γιά παράδειγμα, ταν οί κκλησιαζόμενοι χριστιανοί κατακρίνουν καί ν πολλος συντρίβουν τούς «λλους» ς παραβάτες ταν περιορίζεται χρήση τν Κανόνων τς κκλησίας σέ διαδικασία ξόντωσης.

ποιος γνώρισε τόν Χριστό γνώρισε γιατί σταυρώθηκε, γνώρισε τι χαρμολύπη το δικο του σταυρο τόν νώνει μέ τήν νυπόστατη γάπη.

                                                                        ρχιμ. Δ. Τ. 

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ