«δερο κολούθει μοι»

Οληθινοί μαθητές το Χριστο, οπόστολοι λων τν ποχν, χουν να κοινό χαρακτηριστικό: τήν αταπάρνηση. σοι ξεκινον νά κολουθήσουν τόν Κύριο δέν κοιτον πίσω. Τό ποστολικό ξίωμα παιτε πλήρη παλλαγή πό τά βάρη ατο το κόσμου. Τό κυριώτερο μπόδιο εναι διοκτησία γαθν καί δέσμευση πού προϋποθέτει.

Τό ποστολικό ξίωμα εναι κατά τόν Παλο τό νώτερο: «καί ος μέν θετο Θεός ν τκκλησία πρτον ποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, πειτα δυνάμεις, ετα χαρίσματα αμάτων, ντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσν»( Β΄Κορ. 12,28).

Στήν κκλησία λοι εναι χαρισματοχοι. λαβαν τά χαρίσματά τους στήν διάρκεια το μυστηρίου το μυρώματος καί καλονται νά τά νεργοποιήσουν «πρός τό συμφέρον» (Α΄Κορ. 12,7), ννοεται τς κκλησίας. Τά χαρίσματα το Θεο πρός τόν νθρωπο εναι μεταμέλητα:  «μεταμέλητα γάρ τά χαρίσματα καί κλσις το Θεο»( Ρωμ. 12,29). Δίδονται καί ποτέ δέν νακαλονται. Παραμένουν στό βάθος τς ψυχς καλυμένα πό τήν μαρτωλότητα. Χρειάζεται διαδικασία κάθαρσης κατά τήν διδασκαλία τν Πατέρων προκειμένου νά νεργοποιηθον. καθένας πό μς πρέπει νά οκειοποιηθε τό ργο το Θεο. Ατό φορ καθέναν πό μς προσωπικά καί εναι ργο τογίου Πνεύματος. λη κτιστή πραγματικότητα, μέ τήν διαρκή οσίωση τς Θείας Πρόνοιας, πορεύεται σέ μία ξέλιξη καί τελείωση. νθρωπος δέν πρέπει νά μένει στατικός λλά νά ποδέχεται τήν κλήση το Θεο γιά προαγωγ καί τελείωση. Βεβαίως «πολλοί ο κλητοί, λίγοι οκλεκτοί». κκλησία μως λων τν ποχν χει νάγκη πό ργάτες πού νά συνειδητοποιον τό θαμα τς κλήσης τους καί νά προσπαθον νά νταποκριθον μέ φιλότιμο. Κατά τόν γιο Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη: «Τήν αώνια κκλησία ποτελον τά τρία πρόσωπα τς γίας Τριάδος. γάπη το Θεού μς πλασε κατ’ εκόνα καί καθ’ μοίωσίν Του. Μς συμπεριέλαβε στήν κκλησία παρ’ τι γνώριζε τήν ποστασία μας. Μς δωσε τά πάντα, γιά νά μς κάνει κι μάς θεούς κατά χάριν καί δωρεάν... . Μπαίνοντας στήν κτιστη κκλησία, ρχόμαστε στόν Χριστό, μπαίνομε στό κτιστον. Καλούμαστε δηλαδή κι μες ο πιστοί νά γίνομε κτιστοι κατά χάριν, νά γίνομε μέτοχοι τν θείων ένεργειών το Θεού, νά μπομε μέσα στό μυστήριο τς θεότητος, νά ξεπεράσομε τό κοσμικό μας φρόνημα, νά ποθάνομε κατά «τόν παλαιόν νθρωπον» καί νά γίνομε νθεοι»(Βίος καί Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, σελ. 193). Ατός πού θά κολουθήσει τόν Χριστό πρέπει νά γνωρίζει τά παραπάνω, τό μέγεθος τς τιμς τς κλήσης του. Κατά τόν γιο Γρηγόριο τό θεολόγο «κκλησία εναι μία δεύτερη εκαιρία κοινωνίας μέ τόν Θεό π’τι ζωή τν πρωτοπλάστων». Στούς λόγους τοησο πρός τόν ρωτντα φαίνεται κλιμάκωση τς ρετς. Κατ’ρχάς στό ρώτημα «τί ποιήσας ζωήν αώνιον κληρονομήσω» Χριστός παντ μέ τήν τήρηση τν ντολν. «γαπν μέ τάς ντολάς μου τηρε». Κύριος θεωρε τήν τήρηση τν ντολν ποτέλεσμα τς γάπης. τήρηση τν ντολν δέν εναι προαποαιτούμενο πού μέ βαρειά καρδιά κάνει πιστός γιά νά εσέλθει στήν βασιλεία τν ορανν, λλά προϋπόθετη πράξη γάπης πρός τόν Θεό. ληθινή γάπη εναι νιδιοτελής καί δέν χει σχέση μέ τό συμφέρον τό φελος. σο βαθαίνει ατή γάπη πρός τόν Θεό, νθρωπος πιζητε νά κάνει σο μπορε περισσότερα γιά τόν Θεό καί τήν κκλησία, πού κατά τόν γιο Πορφύριο εναι κτιστη. πόθος τονθρώπου νά νωθε μέ τόν κτιστο Θεό μετέχοντας στίς νέργειές του γίνεται σίγαστος. νταπόκριση τονθρώπου στήν γάπη το Θεο γίνεται ατία προσέλκυσης περισσότερης χάριτος. χάρις ατή δηγε τόν νθρωπο στήν φιέρωση. ταν ρχων λέγει τι τηρε τίς ντολές κ νεότητος Κύριος παντ: «ν σοι λείπει, πάντα σα χεις πώλησον...καί δερο κολούθει μοι». κορύφωση τς γάπης πρός τόν Θεό εναι πλήρης φιέρωση. Σήμερα μοναχισμός θεωρεται πλήρης φιέρωση στόν Θεό, λλά χι μόνη πιλογή. Ο μοναχοί εναι κτήμονες καί κύριο μέλημά τους εναι προσευχή, δοξολογία το Θεο. Εναι παλλαγμένοι πό οκογένειακές  καί συγγενικές σχέσεις. πάρχουν καί σήμερα πως σέ λες τίς ποχές πόστολοι. Εναι οεραπόστολοι τν περιοχν τς γς πού δέν γνώρισαν παρκς τό Εαγγέλιο κόμη, λλά καί ατοί πού εναι ταγμένοι στόν πανευαγγελισμό το λαο το Θεο. Οπόστολοι δέν δρύουν μόνο κκλησίες λλά φροντίζουν νά τίς προστατεύουν πό αρετικές κακοδοξίες καί σωτερικές διαμάχες. Σήμερα διάδοχοι τν ποστόλων θεωρονται οπίσκοποι τς κκλησίας ς χοντες λη τήν χάρη τς ρχιερωσύνης.

νάσταση το Χριστογινε μία φορά, γιά πάντα, γιά λους. σοι νέρχονται στό πνευματικό ψος νά ντιληφθον τήν παγκοσμιότητα καί διαχρονικότητα τονιαίου καί διασπάστου μυστηρίου τς Θείας Οκονομίας, πού φθάνει ως τά σχατα, θεωρον ψιστη τιμή νά πηρετήσουν, κατά δύναμιν, τήν κκλησία. «Θεο συνεργοί σμέν, Θεο γεώργιον» κατά τόν π. Παλο. Εμαστε χωράφι το Θεο. Νά φροντίζουμε σα χαρίσματα σπειρε, νά βλαστήσουν.

                                                                                    ρχιμ. Δ. Τ. 

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ