ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

 

«Ἄφρον,...»

 

Τό νά λησμονε κανείς τόν Θεό καί νά πορεύεται μέ βάση τό στενό τομικό συμφέρον εναι πράξη ναντίον τοαυτο του. Μέ τήν μαρτία νθρωπος στρέφεται κατά το δικο του συμφέροντος, ναντίον τοαυτο του.  Γιά τόν λόγο ατό ο Πατέρες τς Έκκλησίας δέν θεωρον τήν μαρτία παράβαση λλά σθένεια καί τήν κκλησία θεραπευτήριο. Στήν σημερινή παραβολή Θεός ποκαλεφρονα, δηλαδή παράφρονα, ατόν πού στηρίζει τήν σφάλειά του στόν πλοτο του. Ατόν πού θησαυρίζει γιά τόν αυτό του καί χι πρός τόν Θεό. Τό «πλουτεν ες Θεόν» εναι βοήθεια πρός τούς λλους νθρώπους. «Ποιήσατε αυτος βαλάντια μή παλαιούμενα, θησαυρόν νέκλειπτον ν τος ορανος»(Λουκ. 12,33). «λεν πτωχόν δανείζει τόν Θεόν» καί ατός πού δέν πολλαπλασιαζει τό τάλαντό του καί τι χει θά τοφαιρεθε. νθρωπος καλεται νά νηλικιωθε πνευματικά καί νά ναχθε στήν λήθεια το Εαγγελίου, που δέν κυριαρχε τό ταπεινό προσωπικό μας συμφέρον καί τό γώ, λλά μεγαλωσύνη το Θεο καί μέριμνα καί γάπη του πρός τήν κτίση. νθρωπος καλεται νά ασθανθε μέλος τονθρώπινου γένους μέσα πό τόν σύνδεσμο τς γάπης, τς μίας ποίμνης πό να ποιμένα, τόν Χριστό. Κάθε προσπάθεια νά χυρωθε κανείς πίσω πό τόν πλοτο του καί τσι νά ασθανθε ατάρκης νά πιδιώξει μία προσωπική εημερία λησμονε τόν Θεό, πλάθει μία οτοπία, να κόσμο πού δέν πάρχει, δηλαδή να κόσμο χωρίς Θεό.

 

πλοτος εναι μεταπτωτικό φαινόμενο. ποτέλεσμα τς πτώσης τν πρωτοπλάστων εναι σωτερική διάσπαση τονθρώπου. νθρωπος πιθυμε κατά τοαυτο του, κατά τν λλων νθρώπων, κατά τς κτίσης, κατά το Θεο. μακαριότητα το παραδείσου συνίστατο στήν σφάλεια καί θαλπωρή πού εχε ό νθρωπος πού συνομιλοσε μέ τόν Θεό, νομάτιζε τά ζα, τρέφετο καί φρόντιζε τόν κπο το Παραδείσου. Ατή τήν εκονική πραγματικότητα τς Δημιουργίας διετάραξε πιθυμία τν πρώτων νθρώπων νά γίνουν θεοί. Σήμερα νθρωπος πρέπει νά γωνισθε προκειμένου νά φύγει πό τήν τυραννία τν κτισμάτων καί νά ναχθε στόν κτίστη. Ατό γίνεται μέσα στήν κκλησία, μέ τήν νεργοποίηση τν χαρισμάτων πού λαμβάνουμε στήν βάπτιση-μύρωμα, τήν ποδοχή τς σταυρικς δωρες το Χριστο. νθρωπος καλεται νά μεταμορφωθε. Κανένας ψυχολογικός λόγος δέν χει φαρμογή σάν δικαιολογία. Θεός χει να προσωπικό σχέδιο γιά τόν καθένα μας, δέν εναι προσωπολήπτης, μς γαπξ σου καί μς προορίζει γιά συνθρόνους καί συμβασιλες το Χριστο. Μέ τήν νσάρκωση, τήν νάσταση καί νάληψη το Λόγου μς δώρισε τήν θέωση. Θεός στήν παραβολή το πτωχο Λαζάρου λέγει τι ρκε παρουσία τς κκλησίας στόν κόσμο γιά τό φωτισμό καί σωτηρία τν νθρώπων. Δέν σχύει δικαιολογία τι νθρωπος παγιδεύτηκε πό τά πονηρά πνεύματα. νθρωπος κούσια μαρτάνει, διαλέγει τόν δρόμο χωρίς τόν Θεό.νηλικίωση τονθρώπου εναι μία διαδικασία χριστοποίησης τς ζως του, ξόδου πό τόν γωκεντρισμό καί πορείας πρός τήν κάθαρση κ τν παθν. νθρωπος πού παλλάσεται πό τήν γάπη τοαυτο του, στρέφεται μέ γάπη πρός τόν Θεό, τούς λλους νθρώπους, πρός λη τήν κτίση. ρχίζει νά βλέπει τούς λόγους τν ντων. Συνειδητοποιε τό μέγεθος τς γάπης το Θεο καί ατή γάπη τόν λευθερώνει. Κομμάτι τς νηλικίωσης εναι τι νθρωπος νοιάζεται γιά τούς λλους, προσεύχεται γιά τόν πλησίον, κάνει τό «ξένο» πρόβλημα δικό του. που δέν ντιδρ κατά Χριστόν συνειδητοποιε τήν νεπάρκειά του καί φροντίζει νέ χριστοποιήσει κάθε γωνιά στόν χαρακτήρα του.  Κατά τόν μεγάλο Παλο: «ζ δέ οκέτι γώ, ζεν μοί Χριστός»( Γαλ. 2, 20). πρόοδος ατή δέν εναι γκεφαλική λλά κίνηση λοκλήρου τονθρώπου πρός τόν Χριστό.Τό τριμερές της ψυχς: λογικό, θυμικό καί θυμοειδές χει νάγκη μεταμόρφωσης. Ατό γίνεται μέ τήν βοήθεια το πνευματικο πατέρα. Κάθε προσπάθεια νά κινηθε κανείς μέ βάση τήν λογική μόνο εναι νεπαρκής. ποκλειστική χρήση τς λογικς, πού εναι κύριο γνώρισμα το δυτικο πολιτισμο, εναι στήν οσία ρνηση το Χριστο, προσπάθεια τονθρώπου νά σωθε διά τν δίων δυνάμεων. Γι ατό ο Πατέρες θεωρον τήν καρδιά κέντρο τς ζως τονθρώπου καί τήν λογική μέρος το νο. ν Χριστ μεταμόρφωση τονθρώπου εναι ναγωγή του σέ πρόσωπο, στήν μοναδικότητα τοποίου παναπαύεται Θεός. Τό πρόσωπο εναι να χριστοποιημένο μόριο στό νιαο σμα Θεο καί κτίσης πού κτινοβολεγάπη παντο: πρός τόν Θεό, τούς λλους νθρώπους, λη τήν κτίση. νθρωπος βρίσκει δικαίωση τς παρξς του μόνο στήν θέωση, στήν νωσή του μέ τόν Θεό.

κκλησία, λοιπόν, δέν πολεμ τόν πλοτο. Προειδοποιεμως τι χρήση του ς προσωπική μυνα κατά τς νασφάλειας εναι σύμπτωμα σθενείας. Ο χριστιανοί πού χουν καθαρισθεπό τά πάθη τς ψυχς καί χουν φωτισμένο τόν νο εναι οληθινά πλούσιοι: «ο πτωχοί πολλούς δέ πλουτίζοντες, ς μηδέν χοντες καί τά πάντα κατέχοντες»( Β΄Κορ. 6,10).

                                                                        ρχιμ. Δ. Τ.

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ